Verbindingsnatuur

De mens is verbonden met alle organismen

Bereikbaar.

June 9, 2008

Zoals de mensen die me kennen weten ben ik, voor huidige maatstaven, slecht bereikbaar. Ik heb mijn telefoon eigenlijk altijd op stil staan. Dat komt omdat ik het bij tal van zaken onbeleefd vind om hem aan te laten en daarnaast vind ik het zelf ook niet fijn. Ik vergeet daarna altijd om hem weer aan te zetten. Tenzij ik een belangrijk telefoontje verwacht. Dus eigenlijk ben ik gewoon slecht bereikbaar. En weet je: ik vind het heerlijk. Ik wil ook helemaal niet altijd bereikbaar zijn. Ik moet er niet aan denken. Zelfs als ik in de supermarkt loop en ik hoor mijn telefoon toch (omdat ik dan ben vergeten hem op stil te zetten) kies ik er niet altijd voor om op te nemen. Waarom zou ik? Daar ben ik op dat moment toch niet mee bezig? Ik kan natuurlijk dan stil gaan staan en gaan telefoneren, wat ik altijd doe als ik toch ga telefoneren, alleen liever niet. Thuis op de bank of op een andere geschikte plek, waar ik alleen aan het bellen ben, dat vind ik prima. Ergens anders…liever niet. Als ik telefoneer dan wil ik kunnen luisteren en daar neem ik graag de tijd voor. Ten minste dat probeer ik……meestal.

Één alles.

June 5, 2008

In alles zit één.

In één zit alles.

In jou zie ik de wereld.

Liefde, hoop, verdriet en pijn.

In alles zit één.

In één zit alles.

Alles is nodig voor één.

Één is nodig voor alles.

Zonder liefde en hoop geen verdriet en pijn.

Zonder verdriet en pijn zou het hier niet zo fijn zijn.

Jij weerspiegelt de ziel der dingen.

In één is alles.

Alles is één.

4 juni 2008.

Minder.

May 31, 2008

De laatste tijd merk ik het heel erg. Minder betekent meer, echt! En als je het leest in een boek, tijdschrift of hier, denk je: ja, leuk, klinkt logisch. En moeilijk dat het is! We worden ook omringd door dingen die leuk en interessant zijn en waarvan het lijkt alsof je het ‘moet’ doen. Nee, nee, nee. Vaak lijkt dit allemaal leuk, voor eventjes. Want al die kleine dingetjes kosten samen erg veel tijd. En die tijd besteed ik zelf veel liever aan andere dingen. Aan van die dingen waar ik nu zogenaamd ‘niet aan toe kom’. Dingen waar ik echt blij van wordt. Zoals ‘s morgens om een uurtje of 7.00 een wandeling maken van 7 km. Een rondje hardlopen (in de regen), een goed boek lezen. Beziningsmomenten houden, alleen of samen. Vogels kijken. Uiteindelijk zijn deze dingen veel mooier dan een (zinloos) tijdschrift ‘lezen’, eindeloos veel troep verzamelen en dat dan weer opruimen. Te veel ‘klussen’ aannemen en uitvoeren. En ga zo maar door. En moeilijk dat het is. Het lijkt logisch en dat is het ook. Alleen moet je bijna elke minuut van de dag kiezen. Wel of niet? Vaak betekent dat wel. En dat ook wel en dat ook wel. Totdat je er bijna in omkomt. En dan heb je dus ‘geen tijd’ om datgene te doen wat je eigenlijk echt wil. Sterker nog, doordat je geest zo vol gestopt zit met dat alles, weet je vaak niet eens (meer) wat het is dat je echt wilt.

Het enige wat werkt is jezelf ‘wakker schudden’, je ontdoen van alle belast en het dan opnieuw proberen. Succes!

Vervaagd.

May 15, 2008

Vandaag.

Vervaagd ben ik.

Mijn spiegelbeeld wazig.

Starend in het water zie ik niets van mij.

Er is een ruimte als de hemel.

Eindeloos kan ik vallen.

Vervaagd de ruimte tussen mij en mijn ziel.

Kopje onder.

Weergekeerd.

© Sandra Vos, 15 mei 2008.

Every day is a continuation day.

April 15, 2008

Every day you get a new day. So you could say that it is every day a little bit your birthday, today I am 21 and 361 days, tomorrow I will be 21 and 362 days. To get a new day is the best gift of life. We happen to believe that it’s nothing. Everyone gets a new day, every day, right? Well when we really think we know that is not true. So if we try to realise that every day is a precious gift, we will be very happy persons. We will love the day, and what happens, more. Maybe you think it is very difficult to realise that yourself. It is. But at the same time it is really easy. Look at your true nature. Is a human being ment to be living life endlessly? No, he is not. That means that every day you live can be the last day. Is that a pessemistic view? No, it is a realestic view. Maybe you think: “Well, I am a very healthy young person, I do not worry about dying or I don’t want to think about this. Or I will have enough time to think about it later.” Maybe, probably, hopefully. But when you look the truth in the eyes, when you have got that courage, you know that this truth gives your life more meaning.

Wrong perception.

March 2, 2008

If you judge about anything. Ask yourself: Is it right to make the judge? Do you know for sure that it is the way you think?

Karma.

February 1, 2008

Wanneer je met een glimlach rondloopt en mensen vriendelijk aankijkt, dan zie je het effect. Vaak krijg je een glimlach terug of een groetje. Hetzelfe gebeurt wanneer je met een chagerijnig hoofd loopt te mokken en te doen. Je ziet de anderen nauwelijks en als je ze wel ziet dan zijn ze niet aardig. Dat is al karma. Wat jij geeft, keert naar je terug. Direct.

Soms gaat het ook niet direct. Soms krijg je het gevoel dat jij de enige bent die vrolijk is opgestaan. Misschien krijg je dan ondanks je pogingen om een beetje aardig te doen, helemaal niks terug. Dan kan je denken aan die keren dat jij ook zo was. De volgende keer zal je misschien beter je best doen. Zelfs als je een ochtendhumeur hebt kun je bedenken, he misschien ligt het aan mij. En misschien ben je dan niet de zonnigheid zelve. Maar misschien bedenk je wel, dat je niet die iemand die je voor de voeten loopt hoeft uit te schelden. Want wie weet, misschien keert het wel terug…….

Vandaag ben ik geweldig!

February 1, 2008

Gisteren kon er geen goed woordje af voor mezelf. Ik had namelijk niet de dingen gedaan die ik wilde doen. Namelijk huiswerk, veel huiswerk. Dat ik wel wat had gedaan en daarnaast ook nog het hele huis had opgeruimd en veel had schoongemaakt, dat vergat ik maar even. Later had ik ook nog de zwart/wit gestreepte trui van mijn vriend gewassen, alleen die had ik bij mijn vers geverfde blauwe vest in gedaan en toen had hij een zwart/lichtblauw gestreepte trui. Nou, toen kon ik het helemaal wel vergeten. Voor mezelf dan. Hij vond het niet zo erg, maar ik, ik vond mezelf zo ongeveer de domste mens op deze aardbol.

Maar vandaag, vandaag is het anders. Vandaag denk ik: “Ik vind mezelf geweldig!” Gewoon zomaar, zonder reden.

Denk je met me mee?

(Want weet je wat: jij bent ook geweldig. Zorg dat je dat niet vergeet!)

Rijkdom.

January 19, 2008

Wanneer is iemand rijk? Ikzelf maak altijd onderscheid tussen twee soorten ‘rijk’. Je kan onzettend veel geld hebben en rijk zijn. Of iets wat niks met geld te maken heeft, namelijk je rijk voelen. En dat kan iedereen. Wat niet wegneemt dat een beetje geld wel handig is.

Met de trein.

January 14, 2008

De morgen begint sinds een tijdje met een treinreis. Eigenlijk begint de dag natuurlijk eerder. Vandaag was het zo’n dag dat ik eigenlijk net niet genoeg tijd had. Of beter: niet genoeg tijd had gemaakt. Niet de tijd had genomen. Ik was namelijk net die 10 minuutjes langer in bed blijven liggen. En dan op een zeker moment kijk je op de klok en denk je: “eigenlijk moet ik nu weg”. “Maar ik moet nog mijn tas in pakken” (wel handig als je naar school moet.) “en mijn tanden poetsen” (ook wel fris) e.d. En op het moment dat je dan weggaat, denk je: “eigenlijk had ik 5 minuten geleden weg gemoeten”. En dan ga je je haasten: snel op de fiets, hard fietsen. Je gaat je irriteren aan alles wat in de weg fietst enz. Op een gegeven moment, een klein stukje voordat ik bij het station ben staat een klok. Nog 2 minuten! Oh, nee!

Ik heb de trein toch gehaald. Alleen toen dacht ik: “morgen neem ik de tijd om mijn vriend een kus te geven”. Net die paar minuten meer tijd te maken. Zodat ik wat rustiger kan fietsen. Rustig mijn fiets op slot kan zetten en rustig naar de trein kan lopen of naar dat perron. Zodat ik net die paar mintuten nog kan besteden aan die prachtige lucht. Hij was vanmorgen prachtig. Paars met rood en oranje en later nog blauwgroen. Ik had er toevallig nog goed zicht op in de trein. Zat ik daar, als een idioot te grijnzen. Al die haast en toch zag ik hoe mooi de lucht was. Ik was dolblij dat ik de trein had gehaald, alsof het een lotterij spelletje is. En dat ik zoveel geluk had dat ik kon zitten. Dat ik een volle batterij in mp3 speler had, omdat mijn vriend die voor me had opgeladen. Dat de muziek op mijn mp3 zo mooi is.

Het leven is zo mooi als je het zelf maakt.